W ogóle Jezioro Genewskie można zaliczyć do tych głębokich. Jego średnia głębokość kształtuje się na poziomie nieco ponad 150 metrów. Najwyższa głębokość to aż 310 metrów, co jest wynikiem imponującym jak na jezioro. Nic więc dziwnego, że w Szwajcarii Jezioro Genewskie traktowane jest w sposób bardzo wyjątkowy.

Większość turystów odwiedzających Szwajcarię jedzie tam ze względu na góry. Nie powinni oni jednak zapominać o innych pięknych obszarach znajdujących się na terenie tego państwa. Niewątpliwie do takich obszarów można zaliczyć Jezioro Genewskie, które swoim urokiem werbuje wielu fotografów.

Do tego wielkiego jeziora wpływa woda z  niezliczonej ilości rzek, rzeczek i strumieni. Za to wypływa tylko w jednej rzece - Rodan. Jest to duża rzeka o łącznej długości ponad 800 kilometrów. Stanowi ona także największą rzekę z której woda wpływa do Jeziora Genewskiego.

Mówiąc o tym wielkim zbiorniku wodnym wypadałoby podać najważniejsze dane takie jak chociażby powierzchnia, głębokość i objętość. Odpowiednio wynoszą one: 541 kilometrów kwadratowych, 254 metry i 55 kilometrów sześciennych. Jeśli chodzi o Szwajcarię - Jezioro Bodeńskie jest drugim pod względem wielkości.

Na tym pięknym, malowniczy jeziorze znajdują się trzy wyspy. Pięknie nazwane: mainau, Reichenau i Lindau są nie lada gratką dla turystów. Każdy kto znajduje się w okolicach jeziora Bodeńskiego powinien skorzystać z odwiedzin tych małych wysepek. Brak ingerencji człowieka sprawia, że te trzy wyspy zachowały swoje naturalne piękno.

Czy będąc w Austrii, Niemczech czy Szwajcarii powinniśmy odwiedzić te tereny. Takich pięknych widoków nie dostarczy nam żadne inne jezioro. Szansa na sfotografowanie tych terenów może być ostatnią, bowiem jeszcze trochę i ingerencja człowieka zmieni każdy metr kwadratowy na Ziemii.

W dziejach miastach wyjątkowo istotny był rok 1291. Wtedy to Sankt Gallen otrzymało prawa miejskie, a benedyktyni założyli tu uniwersytet. Miał on bardzo duży wpływ i znaczenie dla całej średniowiecznej Europy.

Miasto ma przepiękne zabytki, dzięki którym zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Stare miasto, pamiętające średniowiecze, budzi zachwyt zwiedzających. Podobnie zresztą jak znacznie młodsze, bo XIX – wieczne budynki fabryczne z koronkowymi niemal ozdobami (nazwano ten nurt Jugendstil. Co ciekawe, właśnie koronkarstwo wpłynęło na architekturę. W ogóle Sankt Gallen, a właściwie Stare Miasto, określane jest często jako miejsce żywcem wyjęte z Baśni Hansa Christiana Andersena. Budynki są kolorowe, mają rzeźbione balkony i reliefy. W niektórych budynkach znajdują się okna wykuszowe, nadające specyficznego klimatu temu miejscu.

Nad miastem góruje kolegiata, której dwie wieże nadają jej monumentalności. To świątynia wybudowana na miejscu średniowiecznego klasztoru Benedyktynów, legendarne miejsce pustelni Galla. Zachowała się także krypta z X wieku. Kolegiata powstała w 1760 roku, ale jej strzeliste wieże dobudowano sześć lat później. W bibliotece kolegiackiej, na tyłach świątyni, przechowywane są iluminowane średniowieczne manuskrypty. Jest ich w sumie 150 tys. tomów, przy 400 ksiąg pochodzi sprzed roku 1000. Obecnie jest to światowe centrum badawcze.

W Sankt Gallen istnieją również muzea – niektóre z nich są warte odwiedzenia. Nie wolno ominąć Muzeum Historycznego, w którym znajdują się makiety i stare mapy. Na pewno zachwycą też stare piece kaflowe, ceramika oraz stroje z różnych epok i mundury. Z całą pewnością niejedna polska koronkarka nie mogłaby wyjść z podziwu, gdyby odwiedziła tutejsze Muzeum Włókiennictwa. Znajdują się tam zbiory koronek z ostatnich trzystu lat.

Tak jak większość stolic kantonów, tak i to miasto jest niewielkie. Mieszka w nim nieco ponad 33 tys. obywateli. Fryburg może pochwalić się długą historią. Ciekawe położenie w dolinie rzeki, która otacza miasto z trzech stron, skłoniło Berchtolda IV de Zehrin do założenia tu grodu z murami obronnymi (w roku 1157). Rzeka Sarine stanowiła doskonałą naturalną przeszkodę dla wrogów. Mieszkańcy Fryburga mieli od początku bardzo dużo przywilejów. Pozwoliło to im na kupowanie ziemi, handlowanie i dzięki temu, mimo że zmieniali się właściciele Fryburga, ono cały czas rozwijało się dosyć dynamicznie. Miasto miało burzliwą historię, było pierwszym, w którym obowiązywały dwa języki i w takim stanie wstąpiło do Konfederacji Szwajcarskiej, gdzie oficjalny był tylko język niemiecki.

W samym centrum miasta znajduje się dworzec kolejowy. Tuż przy nim zaczyna się ulica ze sklepami – Ave de le Gare. Przechodząc z niej na Rue de Romont można dojść do Starego Miasta. Fryburg ma świetnie zachowaną starówkę. Jest tu oryginalna zabudowa średniowieczna – zachowały się pierwsze mury obronne. W pełni zachowana jest gotycka katedra Świętego Mikołaja, zbudowana w latach 1283 – 1490, w której znajduje się miły akcent polski - trzy witraże Józefa Mehoffera.

Zabudowa Starego Miasta przypomina o pewnych faktach. Mieszkańcy otrzymywali działki do zabudowy, które miały jedną szerokość. Niektórzy odsprzedawali część działki innym ludziom, dzięki czemu można było budować domy różnej szerokości.

W pobliżu znajduje się dobrze zachowany zamek Peyrolles z XVI wieku oraz pałac La Poya z XVIII wieku. W mieście funkcjonuje też Uniwersytet Katolicki, założony w 1889 roku. Obecnie jest to połączona uczelnia państwowa i katolicka.

Miasto w jakiś przedziwny sposób zachowało swój średniowieczny klimat. Czasami wydaje się, że czas się tam zatrzymał. Średniowieczne, bardzo wąskie uliczki prowadzą od katedry w dół miasta. Można tam odpocząć w maleńkich barach z lokalnymi specjałami i wyrabianym we fryburskim browarze, piwie Cardinal

Wybierając się tam trzeba być przygotowanym na to, iż usłyszy się głównie język francuski. Miasto, mimo że ma niewielu mieszkańców, warte jest odwiedzin. Dużo uroku dodaje mu położenie nad wspomnianym już jeziorem. Możemy po nim popływać statkiem spacerowym (jezioro ma prawie 39 km długości i ponad 8 km szerokości). Jest też możliwość uprawiania sportów wodnych, lub odbycia podróży uroczą kolejką turystyczną La Coudre - Chaumont. Ciekawostką jest fakt, że hotel Plafitte Neuchatel, który stoi na środku jeziora, został zbudowany na palach.

Biorąc pod uwagę wielkość miasta, to jest tu naprawdę sporo zabytków. Najważniejsze zabytki architektury to na pewno: dwunastowieczna katedra, zamek Vaumarcus – z pięknym widokiem na jezioro, a także centrum administracyjne, „Hotel DuPeyrou” z XVIII wieku, hale targowe i wieża więzienna. Na pewno każdy turysta powinien zobaczyć Centrum Durrenmatt, a także znajdujące się w bibliotece miejskiej rękopisy dzieł Jeana Jacquesa Rousseau. Warto też zajrzeć do Latenium – muzeum archeologicznego, prezentującego interesujące zbiory z miasta i okolic.

Centrum Neuchatel ma trochę klimatu średniowiecza, kiedy to powstały najważniejsze budowle. Na Starym Mieście są za to domy zbudowane w tradycyjny sposób – z żółtego wapienia. W Neuchatel istnieje również uniwersytet. Chętni powinni jednak przed podjęciem studiów, zapisać się na roczny kurs w Neuchatel Junior College. Z całą pewnością da to dobre przygotowanie do studiów, zwłaszcza że prowadzona jest również wakacyjna szkoła języka francuskiego.

Jak w całej Szwajcarii, tak i w tym mieście szczególnie dba się o ekologię. Świadczy o tym postawiona obok dworca kolejowego, specjalna szklana wieża, w której mieści się Główny Urząd Statystyczny. Jest tu także tzw. ścieżka edukacyjna na temat lasów. Dla miłośników przyrody założono Ogród Botaniczny i Ogród Scents. Poza tym wokół miasta na okolicznych wzgórzach założono wiele winnic. Nikogo więc nie zdziwi fakt, że istnieje tu także Muzeum Wina i Winorośli. Co jakiś czas odbywają się też festiwale związane z winobraniem.

Miasto jest przygotowane na przyjęcie sporej liczby turystów. Pobudowano tu wiele hoteli o różnym standardzie. W dodatku można stąd łatwo pojechać do Francji, odległej zaledwie o 20 km. Do Genewy jest nieco dalej – 120 km

Język włoski, którym na co dzień posługują się tutejsi mieszkańcy, to nie przypadek. Powstałe w VII wieku miasto przez całe średniowiecze należało do Mediolanu, pod rządy Szwajcarii trafiło dopiero w XVI wieku. Współcześnie, najważniejsze wydarzenie miało tu miejsce w 1925 roku, kiedy to podpisano tzw. traktaty lokarneńskie. Miały być one gwarantem stabilizacji Europy po I wojnie światowej.

Miasto jest przepięknie położone nad jeziorem Maggorie. Widać to zwłaszcza, gdy spojrzymy panoramę Locarno ze strony Chiesa Madonna del Sasso. Jest to tzw. kościół pielgrzymkowy, który został zbudowany w latach 1578 – 96. Podobno w tym miejscu franciszkaninowi ukazała się Matka Boska.

Jest tu jeszcze kilka innych miejsc wartych uwagi. Z kościołów są to: Chiesa San Francesco z XVI wieku i Chiesa Santa Maria Assunta z pierwszej połowy XVII w. Zachowała się tu też część zamku zbudowanego w XII wieku. Był on modernizowany przez różnych władców. Jak głosi legenda, jego przebudowę nadzorował sam Leonardo da Vinci.

Jednak Locarno to przede wszystkim turystyka: przepiękna promenada ciągnąca się wzdłuż brzegu jeziora zachęca do korzystania z plaż i kąpielisk. Wokół jeziora wyznaczono trasy dla spacerowiczów i rowerzystów. Łagodny i nietypowy dla Szwajcarii, bo subtropikalny klimat sprawia, że wielu Szwajcarów bardzo chętnie tu odpoczywa. Rosną tu palmy, drzewa figowe i bambusy. Na pewno niektórych zaskoczą owocujące w samym środku miasta bananowce. Obok jeziora znajdują się góry, które robią wielkie wrażenie na każdym podróżnym.

Locarno to także miasto kultury. Każdego roku, począwszy od 1948, przez dwa tygodnie sierpnia odbywa się tu Międzynarodowy Festiwal Filmowy. Ma on wielką widownię, bo seanse odbywają się na głównym placu miasta - Piazza Grande. W roku 1995 w festiwalu uczestniczyło 150 tys. widzów z całego świata.

W Locarno możemy również zobaczyć pozostałość po przynależności do Mediolanu. Są to niewielkie, czerwone domy. Typowe dla Szwajcarów jest z kolei zadbanie o miasto i przyozdobienie go wieloma kwiatami. Niewątpliwą atrakcją dla turystów jest także targ, który odbywa się w każdy czwartek na głównym placu miasta.

Warto odwiedzić Locarno – można znaleźć w miarę tani nocleg i choć przez kilka dni pooddychać atmosferą miasta, które ma tyle słonecznych dni w roku, że chyba zawsze świeci tu słońce.

Miasto położne jest w samym centrum Szwajcarii, na wysokości 1020 m n.p.m, tuż u podnóża lodowca Titlis, w kantorze Obwalden. Oprócz lodowca i pięknej góry Schonegg w pobliżu znajduje się również malownicze jezioro, tzw. Jezioro Czterech Kantonów. To właśnie korzystnym warunkom naturalnym, Engelberg zawdzięcza fakt, iż jest jednym z najbardziej znanych ośrodków narciarskich. Odbywają się tutaj nawet zawody Alpejskiego Pucharu Świata.

Miasto szczyci się również interesującą i nietypową kolejką gondolową, która dojeżdża pod sam szczyt lodowca. Jej wagoniki obracają się w czasie jazdy w taki sposób, aby można było podziwiać piękne widoki bez konieczności ciągłego odwracania się. Inne kolejki tego typu, które można już spotkać na całym świecie, powstają na szwajcarskiej licencji.

Po wjechaniu na lodowiec w pobliże stacji Titlis Rotair, trzeba odbyć 40 – minutową wędrówkę (mniej więcej ok. 200 m wzwyż), która kończy się zdobyciem szczytu. Warto się tam wybrać, ponieważ oprócz kilku „naj” typu: najwyżej położony sklep z zegarkami szwajcarskimi, bądź najwyżej eksponowana kolekcja piłek golfowych, rzeczą wartą zwiedzenia jest Grota Lodowcowa. W 150 – metrowym tunelu zebrano wszystkie informacje o tym lodowcu oraz ciekawostki o innych obiektach tego typu. Wszystko zaprezentowane zostało w formie imponującej ekspozycji. Warto przy tym zaznaczyć, że po raz pierwszy na szczyt tego lodowca, człowiek dotarł dopiero w 1744 roku. Nic tam wtedy nie było oprócz dzikiej przyrody. Kiedy weźmie się to pod uwagę, jeszcze bardziej zaimponuje niesamowity rozwój tego miejsca.

Dla narciarzy Titlis jest wyjątkowo interesujący, bowiem istnieje to bardzo dużo tras o różnym stopniu trudności. Wiele wyciągów i małych gondoli pozwala na wjazd na jeden ze szlaków Niektóre z nich dostępne są w zasadzie tylko dla ludzi o bardzo wysokich stopniu umiejętności. Przykładowo tzw. „czarna jedynka” jest wyzwaniem wyłącznie dla wytrawnych i zaawansowanych narciarzy.

Pozostali turyści, którzy nie gustują w narciarstwie, mogą się wybrać na drugą stronę miasta, gdzie znajduje się góra Schonegg (2040 m n.p.m). Chętni mogą wybrać się na wyprawę, w następstwie której będą mogli podziwiać panoramę Engelbergu. Rzecz jasna, również i tutaj istnieje wiele tras narciarskich (w sumie aż 82 km). Narciarzom w dotarciu na szczyt pomagają 24 wyciągi o różnym standardzie.

Wszystkim tym, którzy nie uprawiają sportów zimowych, polecane są spacery oraz 2,5 – kilometrowy tor saneczkowy. Chętni mogą też zażyć kąpieli w basenie przy schronisku Brunni Hut. Wśród lodów i śniegu można wskoczyć do wody o temperaturze 38 st. Celsjusza.

Poprzednicy współczesnych Szwajcarów osiedlili się na obszarze między Jurą a Alpami, w pobliżu rzeki Aare. Już w połowie I w. p.n.e. osada weszła w skład imperium rzymskiego. Stanowiła jedną z części Galii. W połowie V wieku dokonano swoistego rozbioru Szwajcarii. Jej południowo – zachodnią część zajęli Burgundowie, a północno – wschodnią Alemanowie. Przez rok należała też do państwa Franków. W IX wieku Szwajcaria znalazła się pod rządami królestwa Burgundii i cesarstwa niemieckiego. W 1291 r. prokantony Uri, Schwyz i Unterwalden utworzyły ligę antyhabsburską, która po pewnym czasie przekształciła się w Konfederację Szwajcarską. Dołączyły do niej kolejno: Zurych, Glarus, Lucerna, Zug, Berno. W 1481 r. przyłączył się Fryburg i Solura. Dwadzieścia lat później na podobny krok zdecydowała się Bazylea i Szafuza. W 1513 r. dołączył do nich Appenzell.

Szwajcaria była jednym z najważniejszych ośrodków Reformacji. Swoje nauki głosili tu m.in. Kalwin i Zwingli. Warto jednak podkreślić, że Reformację przyjęły tylko kantony miejskie.

W wyniku ustaleń pokoju westfalskiego, Szwajcaria stała się niepodległym i samodzielnym państwem. Przyczyniło się to do szybkiego rozwoju miast. Zwłaszcza, że już od XVII wieku do polityki państwowej wprowadzono zasadę ścisłej neutralności. Co ciekawe, udało się ją utrzymać w trudnym okresie Rewolucji Francuskiej, chociaż w 1798 r. większość kraju zajęli Francuzi, tworząc na okupowanych terenach Republikę Helwecką. Twór ten przetrwał zaledwie pięć lat.

Po zakończeniu wojen napoleońskich, na mocy kongresu wiedeńskiego w 1815 roku, Szwajcaria zyskała status państwa neutralnego. W 1848 roku uchwalono demokratyczną konstytucję, a dotychczasowy Związek Szwajcarski przekształcono w państwo związkowe, którego stolicą zostało Berno. Obecnie Szwajcaria jest republiką federacyjną, w której rządy sprawuje się za pomocą 26 kantonów i półkantonów. Każdy z nich rządzi się własnymi prawami, a stolica kraju pełni jedynie funkcje administracyjne i reprezentacyjne. W Bernie mieści się m.in. gmach parlamentu, swoją siedzibę ma tu również rząd oraz liczne urzędy federalne i kantonowe.

Jeśli zaś chodzi o neutralność państwa, to jest ona przestrzegana do tego stopnia, że Szwajcaria nie chciała nawet wejść do Organizacji Narodów Zjednoczonych. Nie przeszkadza jej to jednak w lokalizacji siedziby ONZ w Genewie.

Widać więc, że historia państwa jest wyjątkowo obfita, ale być może nauka wyciągnięta z minionych dziejów, skutkuje obecnie tym, iż Szwajcaria jest jednym z najbogatszych krajów na świecie.

Nie da się ukryć, że ludność Genewy chętnie uczestniczy w licznych festiwalach i targach. Jednym z najwcześniejszych jest Międzynarodowy Salon Samochodowy, który odbywa się na początku marca. Przyciąga on znanych producentów i fanów motoryzacji. Każdy chce tu być i się pokazać. Zwłaszcza, że podczas Salonu bardzo często odbywają się premierowe pokazy samochodów, które dopiero wejdą do produkcji. W dodatku można też zapoznać się z ofertą konkurencji, porównać osiągi oraz podziwiać prototypy aut, które dopiero w przyszłości zawładną masową wyobraźnią kierowców.

O tym jak ważna jest obecność na Międzynarodowym Salonie Samochodowym w Genewie świadczy tegoroczna liczba uczestników. W marcu 2008 r. pojawiło się aż 260 wystawców – było więc co podziwiać…

Kolejną okazję do świętowania stwarza 1 czerwca, który co prawda jest obchodzony jako Międzynarodowy Dzień Dziecka, ale w Genewie oznacza dodatkowo rocznicę przyłączenia do Konfederacji Szwajcarskiej. Kilka dni później odbywa się zlot jachtów, które wspólnie wypływają na Jezioro Genewskie. Parada jachtów stanowi dodatkową atrakcję dla obchodzonego przez tydzień Święta Róż.

Niespełna dwa miesiące później ma miejsce parada łodzi udekorowanych kwiatami. Ich zwieńczeniem jest pokaz sztucznych ogni, który jednocześnie otwiera Festiwal Genewski. W jego trakcie, swój bogaty dorobek prezentują miejscowe teatry, zespoły muzyczne i grupy mimów. Kolejnym pretekstem do świętowania są targi Palexpo oraz widowisko, które prezentują najlepsi, europejscy jeźdźcy konni.

Tym sposobem dobrnęliśmy do grudniowego święta Escalade, które jest uznawane przez mieszkańców Genewy za najważniejsze wydarzenie w ciągu roku. Zostało ono ustanowione na pamiątkę obrony miasta przed wojskami księcia sabaudzkiego Karola Emanuela I Wielkiego (doszło do tego w 1602 r.). Legenda głosi, że jedna z gospodyń wylała na głowę żołnierza wspinającego się po murach obronnych, garnek gorącej zupy. W rocznicę tego wydarzenia najmłodszy uczestnik zabawy roztrzaskuje czekoladowy kociołek, którego skorupki muszą zjeść wszyscy obecni. W trakcie Escalade w mieście odbywają się liczne pochody w strojach z tamtej epoki, a na placu przed katedrą palone jest ogromne ognisko.

Ostatnim pretekstem do wspólnej zabawy jest noc sylwestrowa, kiedy to mieszkańcy Genewy obchodzą rocznicę opuszczenia miasta przez wojska napoleońskie.

Co ciekawe, jedynym świętem, które jest obchodzone jednocześnie przez wszystkich Szwajcarów w całym kraju, jest święto niepodległości

Pierwszym zegarmistrzem genewskim, o którym jest wzmianka w dokumentach z 1554 roku, był Tomasz Bayard z Lotaryngii. Jednak to nie on, ale uciekinierzy hugenoccy położyli solidne podwaliny pod tę specjalizację. Aż trudno sobie wyobrazić, ale w 1574 roku w Genewie było zaledwie 16 zegarmistrzów, a ponad 100 lat później (w 1686 r.) – 680! Jakby tego było mało, pod koniec XVIII wieku z wyrobu zegarów utrzymywało się ponad 6 tysięcy osób! Ten błyskawiczny wzrost świadczył tylko o tym, że szwajcarskie wyroby charakteryzowały się wysoką jakością i perfekcyjnym podejściem do zagadnień technicznych. W dodatku przyjmowały rozmaite formy i kształty. Nie wspominając już o materiałach, z których zostały wykonane. Należy przy tym pamiętać, że zegarmistrzostwo przyczyniło się do rozwoju nauk ścisłych: matematyki i fizyki.

W 1839 r., tuż po nieudanym powstaniu listopadowym, do Szwajcarii przybył Polak – Antoni Norbert Patek. Wspólnie z Franciszkiem Czapkiem otworzyli niewielką wytwórnię zegarków. W 1845 r. podjęli decyzję o rozpoczęciu współpracy z Jeanem Adrienem Philippe’em. Stworzył on naciąg główkowy. W konsekwencji tego powstał pierwszy zegarek na rękę z zakrywaną tarczą, którego autorstwo przypisuje się Patkowi.

Ich zmodernizowane produkty odniosły znaczący sukces. Świadczy o tym fakt, iż produkcja zegarków kieszonkowych Patek istnieje aż do dziś. Mało tego! Wiele z tych modeli znajduje się w genewskim Muzeum Zegarmistrzostwa, które gromadzi przedmioty służące do mierzenia czasu na przestrzeni wieków. Znajdują się tutaj zarówno starożytne klepsydry i zegary słoneczne, jak i najnowsze osiągnięcia techniki, które już dawno przestały służyć tylko i wyłącznie do określania konkretnej godziny.

Współczesna Genewa w dalszym ciągu stanowi zagłębie zegarmistrzowskie. Swoje siedziby mają tu najwięksi i najbardziej znani producenci tacy, jak: Rolex, Patek Philippe, Jaeger – Le Coulture, Zenith, Girard-Perregaux, Gérald Genta, Van Cleef&Arpels bądź Daniel Jean Richard. Część z nich tworzy zegarki proste, których jedynym zadaniem jest precyzyjne określanie czasu. Inni z kolei specjalizują się w wyrobach o wyjątkowo skomplikowanych mechanizmach, gdzie niemal standardem jest stoper, fazy księżyca, wieczny kalendarz, mapa gwiazd, wskazania drugiej strefy godzinnej i pór roku. Nie wspominając już o wskaźniku świąt Wielkiej Nocy, kilku wskazówkach, kalkulatorze czy możliwości wskazywania równonocy. Najbardziej prestiżowi producenci tworzą niewielkie kolekcje (niekiedy są to pojedyncze sztuki danego modelu), które wyróżniają się materiałem oraz stopniem skomplikowania mechanizmu. Kolekcjonerzy cenią sobie szczególnie unikatowe zegarki, takie jak ten, który w 2001 r. stworzyła firma Grande Complication Sky Moon Tourbillon. Ze względu na ilość części, rodzaj komplikacji oraz szlachetny materiał w ciągu roku mogą powstać zaledwie dwa dwustronne zegarki naręczne!